เอาชีวิตรอดบนทางหลวง ฉันไม่ได้อยากโดนตัวร้ายหมายหัวสักหน่อย

(คำเตือน: เรื่องนี้ไม่ใช่แนวเทพทรูที่เน้นตบเกรียนแบบไร้เหตุผล + มีพระเอก + แต่ช่วงแรกพระเอกจะมีบทน้อยมาก!)

(เส้นทางการเติบโตของนางเอกที่เริ่มต้นจากศูนย์ และไม่ได้พึ่งพาทรัพยากรจากพระเอกในการพัฒนาตัวเอง)

(แจ้งเพื่อประกอบการตัดสินใจ: ช่วงแรกนางเอกจะมีนิสัยค่อนข้างเป็นแม่พระ หากใครไม่ชอบแนวนี้แนะนำให้ข้ามได้เลย เพื่อป้องกันการเสียอารมณ์ในการอ่าน)

——————

ตื่นขึ้นมาอีกที หวังเหยียนซีก็พบว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกเรื่องที่เธอเพิ่งอดหลับอดนอนอ่านจนจบ!

ที่ซวยกว่านั้นคือ... เธอถูกจัดให้อยู่ในเขตเดียวกับ เฟิงอู๋อิ่ง ตัวร้ายสายโหดผู้กวาดล้างทุกเขตในนิยาย!

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตัวร้ายโรคจิตจ้องเล่นงาน เธอจึงตั้งกฎเหล็ก 3 ข้อให้กับตัวเอง:

1. ห้ามขึ้นประกาศระบบเด็ดขาด!

2. ห้ามโผล่หน้าไปบนกระดานจัดอันดับเด็ดขาด!

3. ห้ามแย่งของที่ตัวร้ายเล็งไว้เด็ดขาด!

ทว่า ด้วยฉายาลับระดับ S 【กายศักดิ์สิทธิ์ปลาคาร์ฟ】 ที่ทำให้ค่าโชคดีพุ่งทะลุหลอด! บวกกับอาชีพลับ 【เชฟอาหารทมิฬ】...

เส้นทางการเอาชีวิตรอดของเธอจึงถูกกำหนดให้ต้อง 'โดดเด่น' แบบเลี่ยงไม่ได้

ใครที่ได้ลิ้มลอง 'อาหารทมิฬ' ของเธอ...

บางคนติดบัฟ [กึ่งซอมบี้] จนอยากจะกัดทุกคนที่ขวางหน้า

บางคนควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องลุกขึ้นมาแผดเสียงร้องเพลงกลางสมรภูมิ

หรือบางคนก็เกิดอาการช็อคฟีล หันมาส่งเสียงร้อง 'เมี๊ยวๆ' เป็นพักๆ อย่างน่าประหลาด

แม้แต่ยอดนักฆ่าระดับบิ๊กบอส พอกินอาหารของเธอเข้าไปก็กลายเป็นคนพูดมากจนน่ารำคาญ...

ส่วนตัวร้ายผู้เย็นชาคนนั้น หลังจากกินแพนเค้กของเธอเข้าไป ร่างกายก็เปล่งแสงสีเขียวสะท้อนแสงวูบวาบ ดูไปดูมาก็ไม่ต่างอะไรกับต้นคริสต์มาสมนุษย์ที่ติดไฟระยิบระยับ!

หวังเหยียนซี: ช่วยด้วย! ฉันแค่อยากจะนอนราบใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์จนจบเกม แล้วทำไมถึงถูกตัวร้ายจ้องเล่นงานอยู่เรื่อยเลยล่ะเนี่ย?!