วันสิ้นโลกแล้วไง แค่เดินตามพี่สาวไปก็ได้กินอิ่มวันละหกมื้อ!

ตอนแรก สือม่าน คิดว่าตัวเองแค่ได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ตามบททั่วไป

เธอได้รับระบบสุดเจ๋ง เปลี่ยนตึกเก่าของตัวเองให้กลายเป็นฐานทัพวันสิ้นโลกที่วิวัฒนาการได้ เธอเริ่มกักตุนเสบียงอย่างบ้าคลั่ง จัดการกับญาติปลอมเปลือก ในขณะที่คนอื่นต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติ แต่เธอกลับนอนตากแอร์ ลูบแมว และกินหม้อไฟอย่างสบายใจ

จนกระทั่งเธอถูก "ถอนชื่อออกจากความเป็นมนุษย์" และในแผงภารกิจ เผ่าพันธุ์ของเธอกลับถูกระบุว่า: [null]

สือม่าน: ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วสิ ขอเช็กดูอีกทีแล้วกัน

ภาพจำของภัยพิบัติที่เธอเคยรู้จักกลับถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว ทั้งน้ำท่วม ร้อนจัด และหนาวจัดถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ—พืชและสัตว์ทั่วโลกเริ่มกลายพันธุ์อย่างบ้าคลั่ง!

ต้นไทรยักษ์บดบังท้องฟ้ากลายเป็นป่าทึบในชั่วข้ามคืน, อูฐหัวคนสูงเท่าตึก 30 ชั้นควบทะยานในทะเลทราย, แม่เบี้ยแมลงที่กินสมองมนุษย์เป็นอาหารกำลังถักทอตาข่ายพลังจิต... ในขณะที่มนุษย์กลับถูกทิ้งไว้ที่ปลายแถวของการวิวัฒนาการ

สือม่านยืนหยัดอยู่บนยอดซากปรักหักพังแห่งอารยธรรม โดยมีดินแดนบริสุทธิ์อยู่ในกำมือ

เมื่อสายตาอันเย็นชาจากมิติลี้ลับ จับจ้องลงมาที่เธออีกครั้ง สือม่านก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

"ฉันชื่อสือม่าน"

"เมื่อก่อน พวกเราไม่กล้าแม้แต่จะคิด จะมอง หรือจะเอ่ยถึง เพราะหวาดกลัวการถูกจ้องมองจากมิติเบื้องบน"

"แต่ครั้งนี้... กฎเกณฑ์พวกนั้น พวกเราจะเป็นคนกำหนดเอง!"

"ฉันจะสร้างโลกนี้ขึ้นมาใหม่ และลากไอ้พวกมิติเบื้องบนลงมาในสนามรบของพวกเรา!"

[พรสวรรค์พิเศษ: ทำลายกฎเกณฑ์!]

[แก้ไขนิยาม 'ความคงกระพัน' ของมิติเบื้องบนใหม่! ภายใต้การรับรู้ของฉัน ไม่มีสิ่งใดที่ทำลายไม่ได้!]

พวกมิติเบื้องบน... ก็ฆ่าให้ตายได้เหมือนกัน—