ซือว่าง คุณชายจากตระกูลการเมืองผู้ทรงอิทธิพล เขามีพร้อมทั้งฐานะทางสังคมและรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ ทว่ากลับมาพร้อมนิสัยร้ายกาจและดื้อรั้นจนยากจะควบคุม เขาใช้ชีวิตตามใจตัวเองอย่างบ้าบิ่นเสียจนผู้ใหญ่ในตระกูลซือยังส่ายหน้า
ทุกคนต่างเชื่อว่าไม่มีใครสยบเขาได้ จนกระทั่งมีนักศึกษาแลกเปลี่ยนคนหนึ่งย้ายเข้ามาในช่วงปีหนึ่ง
ถันอวี้ซี สาวน้อยผู้สูงศักดิ์และเป็นที่หมายปองที่สุดในวงสังคมปักกิ่ง เธอมีใบหน้าสวยหวานบริสุทธิ์ราวกับรักแรกในอุดมคติ เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นตอนอายุสี่ขวบ ทำให้เธอถูกตระกูลซือจับตามองมาตั้งแต่นั้น
ตระกูลซือพยายามเจรจาเรื่องการคลุมถุงชนมาตลอดสิบห้าปี แต่เธอกลับปฏิเสธมาตลอดสิบห้าปีเช่นกัน
สุดท้ายพวกเขาจึงต้องใช้บุญคุณมาบีบบังคับ ให้เธอย้ายจากเมืองจิงซื่อมาเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกับซือว่าง
ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมา เธอก็ปั่นหัวเขาจนแทบคลั่ง
ทุกคนต่างคิดว่าเธอต้องจบเห่แน่ๆ แต่ใครจะรู้ว่านอกจากคุณชายผู้เอาแต่ใจจะไม่โกรธแล้ว เขายังเรียกเธอว่า "เด็กน้อย" แถมยังตามใจเธอแบบไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย
ถันอวี้ซีไม่เคยคิดเลยว่า ซือว่างจะไม่ใช่แค่เรียกเธอว่า "เด็กน้อย" แต่เขายังเรียกเธอว่า "ที่รัก" ได้อีกด้วย
ในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ เขาประคองร่างเธอให้แผ่นหลังแนบชิดกับกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากพื้นจรดเพดาน ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดมอบจุมพิตอันเร่าร้อนจนเกิดเสียงชวนให้ใจสั่น "ที่รัก... ให้ฉันรักเธอ... ได้ไหม"
นัยน์ตาของเธอฉ่ำปรือด้วยแรงอารมณ์ สองแขนโอบรอบลำคอของเขาเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไว้ "อื้อ... เมื่อกี้คุณก็พูดแบบนี้"
"เด็กดี" สองมือหนาโอบรัดต้นขาของเธอไว้แน่นก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นมา เขาพรมจูบลงบนซอกคอขาวระหงพร้อมกระซิบปลอบประโลมอย่างเย้ายวน "ฉันสัญญา... ว่าจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด"