เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องเล็กตัวประกอบ ข้าจึงขอซัดคนทั้งสำนักให้ร้องไห้ระงม

หลิงเหมี่ยวลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายบำเพ็ญเพียรที่เต็มไปด้วยพวกคลั่งรักจนเสียสติ โดยรับบทเป็นนางรองตัวประกอบผู้ไร้ค่า มีเพียงรากปราณผสมระดับต่ำ ทั้งยังถูกพิษประหลาดเล่นงาน นอกจากพละกำลังมหาศาลแล้ว นางก็ไม่มีสิ่งใดโดดเด่นเลยแม้แต่น้อย

เพื่อที่จะใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านและปล่อยวางทุกสิ่ง นางจึงตัดสินใจหลบหนีออกจากสำนักที่นางเอกพำนักอยู่ ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี ทว่าใครจะคาดคิด นางกลับหนีเข้าไปในรังของเหล่า 'สุนัขรับใช้' ของนางเอกอีกคน ที่ซึ่งทุกคนในสำนักต่างเฝ้ารอที่จะสละชีพและหลั่งเลือดเพื่อนางเอกอย่างบ้าคลั่ง

เดิมทีนางเพียงต้องการหาซอกมุมเงียบๆ เพื่อเป็นคนไร้ค่าต่อไป ทว่าท่านอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่กลับดีต่อนางเหลือเกิน นางจึงตัดสินใจที่จะ 'ช่วยชีวิต' พวกเขาเพียงเล็กน้อย

ศิษย์พี่ใหญ่ผู้แสนอ่อนโยนตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น ยอมเป็นคลังโอสถเคลื่อนที่ให้นางอย่างเต็มใจ

ศิษย์พี่ใหญ่: 'เพียงนางหลั่งน้ำตา ข้าก็มิอาจหักห้ามใจให้ลุ่มหลง'

หลิงเหมี่ยวจึงมัดเขาไว้แล้วหาคนมานั่งร้องไห้ใส่เขาทั้งวัน จนหลังจากนั้นเพียงเห็นน้ำตาของนางเอก เขาก็เกิดอาการสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดผวา

ศิษย์พี่รองผู้คลั่งรักอย่างบิดเบี้ยว ฝืนทะลวงระดับเพื่อช่วยนางเอกจนธาตุไฟเข้าแทรก

ศิษย์พี่รอง: 'อู๋เต้าจื่อพยากรณ์ว่าวันนี้ข้ามีเคราะห์ดอกท้อ จะพบสตรีผู้หนึ่งและต้องบาดเจ็บเพราะนาง'

หลิงเหมี่ยวจึงคลุมหัวเขาด้วยกระสอบอย่างสง่างามแล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง: "อู๋เต้าจื่อช่างเก่งกาจนัก แม้แต่เรื่องที่ข้าจะลอบโจมตีเจ้าในวันนี้ก็ยังคำนวณได้ถูกต้อง!"

ศิษย์พี่สี่ผู้ซื่อบื้อยอมรับการโจมตีปลิดชีพจากราชาปีศาจแทนนางเอก และสิ้นใจในอ้อมกอดของนาง

หลิงเหมี่ยวจึงถีบเขาเข้าไปในรังสัตว์อสูร ระเบิดทางเข้าปิดตายอย่างใส่ใจ พร้อมทิ้งท้ายว่า: "พวกคลั่งรักจนเสียสติ มีโทษถึงตาย"

ทุกคน: 'นังเด็กไร้ค่าที่มีรากปราณผสมระดับต่ำผู้นี้ มีสิทธิ์อะไรมาโอหังเพียงนี้!'

หลิงเหมี่ยวหัวเราะหึๆ: "ก็ข้าแรงเยอะน่ะสิ! ภายใต้หมัดเหล็ก ทุกสรรพสิ่งล้วนเท่าเทียม!"

ท่านอาจารย์คนงามและเหล่าศิษย์พี่: 'ศิษย์น้องเล็กผู้สิ้นหวังและสติฟั่นเฟือนผู้นี้จะจัดการอย่างไรดี?'

'ช่างเถอะ ในเมื่อเก็บกลับมาแล้ว ก็ตามใจนางไปแล้วกัน'