เซิ่งจื่อถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารในช่วงปี 3 และมีเวลาเหลืออีกไม่มาก
โชคดีที่สวรรค์ยังเมตตาและเห็นเธอเป็นหลานสาว อุบัติเหตุครั้งหนึ่งทำให้เธอได้ผูกมัดกับ "ระบบเลียนแบบ" ขอเพียงทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จ เธอก็จะได้รับค่าพลังชีวิตเป็นการตอบแทน
เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เซิ่งจื่อจึงเริ่มทำตัวเป็นเงาตามตัวของเซี่ยอวี่เฉินผู้เป็นเซี่ยวเฉ่าของมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะเป็นการใส่เสื้อผ้าชุดเดียวกัน โพสต์ข้อความในโมเมนต์เหมือนกัน ลงวิชาเลือกตัวเดียวกัน และ...
ในที่สุด หลังจากที่เธอใส่เสื้อผ้าเหมือนกับเซี่ยอวี่เฉินเป็นครั้งที่ 800 เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา
"จำใส่หัวไว้ด้วย"
เซี่ยวเฉ่าเซี่ยลดตัวลงมาปรายตามองเธอ
"แกะโคลนนิ่งมีชีวิตอยู่ได้แค่ 6 ปีเท่านั้น"
เซิ่งจื่อตอบกลับด้วยสีหน้าซาบซึ้ง
"ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ ฉันจะพยายามค่ะ"
"..."
เซี่ยอวี่เฉินถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห เขาคว้าหมวกฮู้ดของเสื้อกันหนาวที่เซิ่งจื่อใส่ ซึ่งเป็นแบบเดียวกับของเขา แล้วดึงเธอขึ้นมาเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ
"ครั้งนี้ต้องให้เหตุผลฉัน"
"ขอโทษค่ะ..." เซิ่งจื่อทำหน้าสิ้นหวังแล้วแถออกไปส่งเดช
"ฉันแค่ชอบคุณมากเกินไป"
"..."
เซี่ยอวี่เฉินเงียบไป 2 วินาที
"ความรักคือการรู้จักยับยั้งชั่งใจ"
"ยับยั้งไม่ได้เลยสักนิดค่ะ"
"..."
ไม่กี่วันต่อมา เซี่ยวเฉ่าเซี่ยที่หายหน้าไปนานก็ปรากฏตัวขึ้นที่ใต้ตึกเรียนของเซิ่งจื่อพร้อมรอยคล้ำใต้ตา 2 ข้าง เขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง
"ฉันคิดดูแล้ว ฉันตกลงรับคำสารภาพรักของเธอ"
"คะ?" เซิ่งจื่อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไหลตามน้ำ
"งั้น... ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?"
เซี่ยอวี่เฉินพยักหน้า
"คุณใส่กางเกงในยี่ห้ออะไรเหรอคะ มีแบบของผู้หญิงไหม แล้วขอลิงก์สั่งซื้อหน่อยได้ไหม?"
"..."