คำโปรย

【ยั่วเย้าจนลุ่มหลง ➕ หวงแหนอยากครอบครองอย่างรุนแรง ➕ หวนพบหลังพรากจาก ➕ ต่างเป็นคนแรกของกันและกัน หวานละมุนกรุ่นเสน่หา ➕ เยียวยาหัวใจ】

สาวงามในชุดกี่เพ้าผู้เย็นชาสงบนิ่ง ✖️ ชายคลั่งผู้ดุดันในคราบสุภาพบุรุษสวมสูท

ฉินซางซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในกรอบมาตั้งแต่เด็ก เคยทำเรื่องบ้าบิ่นอยู่สองอย่าง

อย่างแรกคือ ก่อนเลิกรากัน เธอเป็นฝ่ายเข้าหาเซิ่งอวี้ พัวพันเสน่หากับเขาอย่างเร่าร้อนจนลืมทุกสิ่ง

อย่างที่สองคือ ทั้งที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เธอกลับละทิ้งงานอันมีหน้ามีตาและรายได้งาม ไปเปิดร้านดอกไม้เล็ก ๆ ในเมืองเล็กแห่งหนึ่ง

เธอชอบสวมชุดกี่เพ้า จนกลายเป็นสาวงามในชุดกี่เพ้าประจำถนนสายนั้น ซึ่งเลื่องลือไปทั่วสารทิศ

วันที่ฉินซางหายตัวไป หิมะตกหนักมาก เซิ่งอวี้ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านเธอตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนแทบถูกหิมะทับถมจนมิดร่าง ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกถึงกระดูก

ต่อมา ทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้งในบาร์ เขาเข้าใจผิดว่าเธอทำงานเป็นสาวนั่งดื่ม แม้ปวดใจเพราะสงสารเธอจนถึงกระดูก น้ำเสียงกลับเย็นชาไร้เยื่อใย

“นั่งดื่มเป็นเพื่อนแขกเหรอ? รับเลี้ยงดูด้วยไหม? คืนละเท่าไร?”

ฉินซางมองชายที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี บัดนี้เขาเย็นชาและห่างเหินราวกับน้ำแข็ง ดวงตาแดงเรื่อของเธอฉายแววน่าสงสาร ทั้งน้อยเนื้อต่ำใจและดื้อรั้น

“ปกติประธานเซิ่งจ่ายให้คนอื่นเท่าไร ก็จ่ายให้ฉันเท่านั้นแล้วกันค่ะ”

“ปกติ? หึ… ไม่เคยเลี้ยงใคร”

เซิ่งอวี้ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย มีเพียงน้ำเสียงที่เย็นเยียบ

“ผมรังเกียจของสกปรก”

“แล้วประธานเซิ่งไม่รังเกียจว่าฉันสกปรกเหรอคะ?”

“รังเกียจคุณ? มีตรงไหนบนตัวคุณที่ผมยังไม่เคยจูบบ้าง?”

————