lc เมื่อไหร่ลบทันที
_______________________
"อย่าเอาแต่จ้องมองเขา... ช่วยมองมาที่ฉันบ้าง"
เฉินชิงอู่เชื่อมาตลอดว่าในอนาคตเธอจะได้แต่งงานกับเมิ่งฉีหราน—
ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก สนิทสนมและใกล้ชิดกันอย่างยิ่ง
เมื่อวันส่งท้ายปีเก่าใกล้เข้ามา เฉินชิงอู่จึงเดินทางกลับบ้านเพื่อฉลองเทศกาลปีใหม่
ในงานเลี้ยงอาหารค่ำของตระกูลเฉินและตระกูลเมิ่ง ทุกคนในบ้านเมิ่งต่างปฏิบัติต่อเธอด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง ยกเว้นเพียงคนเดียว... เมิ่งฟูหยวน พี่ชายของเมิ่งฉีหราน
ลูกชายคนโตของตระกูลเมิ่งเป็นคนเคร่งขรึม เก็บตัว และไม่ค่อยยิ้มแย้ม
ตลอดมื้ออาหาร เขาไม่แม้แต่จะส่งยิ้มให้เธอเลยสักครั้ง
ต่อมา เมิ่งฟูหยวนเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ และได้ซื้อชุดเครื่องเซรามิกกลับมาเป็นของขวัญให้เฉินชิงอู่
เครื่องเซรามิกที่บางเฉียบเช่นนั้น กลับถูกห่อหุ้มด้วยวัสดุกันกระแทกที่นุ่มนวลถึงห้าชั้น เพื่อขนส่งข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
เฉินชิงอู่แกะห่อของด้วยความรู้สึกระอา ยิ่งคิดถึงคนที่ตั้งใจแพ็กของชิ้นนี้ก็ยิ่งรู้สึกมากกว่านั้น
ทันใดนั้น ความคิดที่ดูไร้สาระก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ: 'เมิ่งฟูหยวนคงไม่ได้แอบชอบฉันหรอกนะ'
หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อทั้งสองครอบครัวมาพบกันอีกครั้ง เมิ่งฉีหรานตั้งใจจะขอเธอแต่งงาน แต่กลับตามหาตัวเฉินชิงอู่ไม่พบ
ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายในห้องหนังสือบนชั้นสาม เมิ่งฟูหยวนกำลังพรมจูบที่ข้างหูของเฉินชิงอู่ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สั่งให้เธออย่าส่งเสียงออกมา
-
เมิ่งฉีหรานคือสายลมที่โหมกระหน่ำในวัย 16 ปี เป็นผีเสื้อที่เธอเคยคว้าไว้แล้วปล่อยให้โบยบินจากไป
เมิ่งฟูหยวนคือหุบเหวที่เงียบสงบในวัย 26 ปี เป็นหิมะที่จะอยู่เคียงคู่กับเธอจนผมกลายเป็นสีขาวโพลน